_________________!____/\|\/\_________________________________@ii

2005-12-29

Belem!! oe oe oe!

Allau gattunkela!!
(em português...abaixo!)

Atzo, hilak 28, inuxente eguna (azken punttu polita gure bertsorako...) hemen, Gaxpar eta Meltxor, Belemera iritsi ginen (Baltasarrek Melillako hesia ezin pasa han nunbait ibiliko da, txapelokerren batek zulua inda edo desertu erdiyan...). Egiya esatekotz, ez dakit oso ondo gure papera zein den Jaiotza honetan, beharbada egokiyagua da idi eta astuarena, baña beno, hementxe. Biyar Mari(n)a etorki zaigu eta gameluak denbora baterako aparkauta utzita, aide, jexukrixtonan bila!

Mojútik honerako azken etapa Txanps Elisetako pasiu triunfala izan zan. Gero Araparin barkua hartu eta pott-pott-pott, Badiatik Belemera allatu giñen. Ikusgarria, Belem, ibaiertzeko oihana lehen planuan, han ortzemugan agertzen hasi zenean, haseran cidade velha (alde zaharra) katedralaren bi kanpandorreekin eta, bapatian, krixton etxeorratz handiyak kanpoaldean... ikustekua.



Gaur pasiyu-pasiyuan. Egia esan eskertzen da, azken 3 aste hauek herri txiki eta izaeragabekotan ibili ostean, kalearte ixtu hauetatik ibili eta anonimotasunaren sentsazio hori edukitzea. Ah! eta, giriak ikuxi ttugu! Bidai osuan gu ginen giriak (eta nik ahoa zabaltzen nuenean soilik igertzen zen, bestela...) eta, ño, beittu, ilusiyua eta guzti egin digu holako beste fauna bat ikustiak.

Belem-eko Ver-o-Peso merkatuan egon gara goixian eta hori da hori xaltssa! Eta arraiak? ibaiko arrain erraldoiak, krixtonak! Fruta ezberdin pila, belar eta sendabelarrak, santeriarako,... ikusgarriya.
Bueno, ekipo, ondo pasa urtexarra eta, hoixe, urtebarrigon!


Oe-oeeeee oe-oeeeeee!!!! Chegamos em Belem!!!! Primeiro objetivo cumprido!
Chegamos ontem, quarta-feira, depois de um último esforço durante 70 km até Arapari, de onde pegamos uma balsa que nos deixou em Belém. Muito interessante a viagem: saímos de lá cruzando um enorme rio, e íamos vendo ilhas enormes, cobertas de vegetação (agora sim que parece que estamos na floresta amazônica!), e de repente, lá longe começam a aparecer aquelas torres familiares para quem mora em São Paulo. Uma mistura de emoção e decepção: emoção de ver a nossa meta chegando, lugar desconhecido, mas familiar ao mesmo tempo... mas essas monstruosidades no meio da floresta... esse Homo sapiens...


Chegamos em Belém. Da tranqüilidade das pequenas cidades que fomos atravessando ao longo da viagem, ao constante agito dessa cidade. A balsa para em uma região um pouco periférica da cidade e fomos passando pelos bairros pobres, casas encima de palafitas, por baixo delas córregos imundos (mais perigosos que um Amazonas cheio de piranhas, jacarés e outros bichos...), e barulho, e gente de um lado para outro, movimento constante, e carros, e cavalos, e bicicletas, e motos, e ... Fomos procurando um hotel que tinham nos indicado. Chegamos lá, lugar legal: Hotel Fortaleza, recomendável para quem vem para Belém e quer ficar em um lugar cêntrico, barato e arrumado. Uma casa colonial que virou hotel. Belém é outra coisa. Aqui se vê história, cultura.

Primeiro objetivo depois de nos alojar e tomar banho: levar todas as roupas para a lavanderia. Sujeiras fósseis que não conseguimos tirar nas lavagens à mão precisaram de tecnologia para serem tiradas, e mesmo assim...
Encontramos o nosso amigo catalão, Ricard, com quem fomos dar um passeio, conhecer o ver-o-rio e tomar, como não, umas Cerpas, peixinho frito e macaxeira.

Hoje diretos ao famoso mercado ver-o-peso. Realmente impressionante. Centenas de barracas vendendo muitas coisas diferentes das que estamos acostumados a ver: peixe seco, várias espécies de rio, camarões secos, sacas de farinha de mandioca, goma (para fazer tapioca), ervas de todo tipo para tudo quanto é doença física, espiritual, o que for; frutas! Sei lá, nem lembro dos nomes: acerola, cupuaçu, açaí, carambola, cajá, bananas São Jorge, e muitas outras que não me lembro o nome; e o mercado de peixe! Peixes gigantes, enormes! Um escândalo!

E movimento, muita gente daqui para lá, de lá para cá... fervilhante; e o artesanato marajoara, cópias do que foi o artesanato de indígenas da ilha do Marajó, onde vamos passar o Reveillon, na aldeia pesqueira de Soure, vamos ver... dizem que nas águas tem raias venenosas e que na praia tem bichos de pé e outros parasitos desagradáveis (esta biodiversidade brasileira...!). E as gaivotas, que brilham por sua ausência e no lugar delas tem urubus que fazem a festa com os restos de peixe que os pescadores vão jogando na água e nas prainhas à beira rio... Eles vendem o peixe fora do mercado e o que não conseguem vender, o salgam e vira aquele peixe seco. E um prato típico que comemos: peixe frito com açaí. O açaí vem em uma vasilha a parte e vai se tomando como uma sopa junto com o peixe, e tem o açaí branco e o negro. E muitas coisas mais, mas por enquanto é isso.
Feliz ano novo! Urte berri on!

8 Comments:

Anonymous Anònim said...

URDE BARRI(g)ON!!!
zorionak zuen helburua bete duzielako!
a ze nolako inbiriya!
ta horko fruta exotikuak...mmmm ze itxura earra!
Jendiari argazki gehio atetzia ez legoke gaxki (baimena eskatuta, noski, agian ez baitute nahiko...), hango garotak eta matantak nolako itxura duten ikusteko...

bueno, uandik tenorez zaudezte

ale, ondo pasatu ta urte berriyari ongi etorri earra iñ!

besarkada bat!!!

12/30/2005 4:52 p. m.

 
Anonymous Anònim said...

URTE BERRI ON!!!!! Urte zaharra bukatu zenuten bezain ondo hasi berria.

Muxu bana.

1/02/2006 10:09 a. m.

 
Anonymous Anònim said...

Urte barri on!!

Zuek bai bizi!! aprobetxau egunak aurrera doiaz eta...

Aurrera bolie!!

Muaksssss!!

1/03/2006 10:11 p. m.

 
Anonymous Anònim said...

Gora pro nobis!
Urteberrion, tahauthorithura...
Zemuz irago duzia urtexarra? Nik asmua baniken zuekin pasatzekoz, ta furgona hartu ta han fan naken aurrera, miñon Puerto de Sta Mariaraino allegatu ta furgonetak etziken aurrera fan nahi etzikelako igeri itten jakin ta bertan geldittu... kieto. Horra, berriro buelta erdiya hartu ta arrut, itxealdera! Hurrengorako jarriko diu furgonetari flotadoriak!

Besterik ezgeniken egin...

Amen.

1/04/2006 1:35 p. m.

 
Anonymous Anònim said...

aupa potro hortik zemouz, seguru jan ondo behintzat beti jateko argazkiak zeudek eta, oraindik desente daukok bai ta gure partez aprobetxa.


kapuio ondo pasa.....

1/04/2006 9:56 p. m.

 
Anonymous Anònim said...

Aupa ekipo!
Uan Tourmalet igotzia falta zaizue... je, je... honara itzultzen zaztenian, jakiña!
Bueno, atzo liburu aurkezpena in genuen, Hondarbiyan, comme il faut, lagun, senide, ezagun ta komunikabide batzuez inguratua... txoil ederki... bueno, ni behintzat, gustura, kontten... ametsak gauzatzen... (polliki-polliki)
lemixiko "totxua" kaleratua... uan besteen segida etorko da, edo behinepein asmo hori dut...
apal berriyak jarri barko ttuzia itxian... totxo guziyak ez baidire kabittuko, ja, ja...
Bueno, zuek ere zuen blogspot hau paperian txukun-txukun jartzia ez legoke gaxki...

Bo, ondo ibilli hor barrena!

besarkada bat
Xaun

1/05/2006 5:02 p. m.

 
Anonymous Anònim said...

Epa Iñigo! lehenik eta behin URTE BERRI ON. Ikusten da, a tope aprobetsatzen ari zaretela bidaia. Atxabalta aldetik animoak eta besarkada haundi haundi bat.

Nagore, Txus eta Julen txikia.

1/10/2006 10:55 p. m.

 
Anonymous Anònim said...

Aupa gaztek,

guk hemen gure saltsa zebileagu: Amandi etorri dek eta dena bere inguruan mugitzen dek, ala ere, lehenengoan baino lasaiago, zerbait ikasiko al diagu!
Gauak luzeak dira, edo motzak lotarako, nigarrak sendoak ( a ze ahotsa) eta ohial aldaketak automatikoan egiten dizkiat gaueko edozein ordutan, a ze bizie!

Izan ondo venezuela ladean, bidali miss-en baten argazkia etal asiter arte!

Estebe

1/11/2006 1:11 a. m.

 

Publica un comentari a l'entrada

<< Home