bloga bloga, marinela...

(em português abaixo...)
aupa ekipooo!!
otx, zenbat denbora e? lehengo urtetikan idazteke... urteberrion ta gauzahoiekguztiak denoi! bete duzie kupela bapo? zuek bai kabroiak!! hemen arroza, babarrunak eta ezer gutxi geyo...
bai, hoixe. Denbora tarte hontan makinatxo gauza in ttugu. Batetik urtexar gaua Ilha de Marajón pasa genun, hantxe, paradixutik bi pausotara. Hemen ohittura eta harreman bereziya dute egun hontan itsasoarekin eta jende askok ospatzen du eguna hondartzetan. Guk ere hala egin geninken ta kurioxua, jendea zuriz jantzita, olatuen zuritasunarekin nahasten... Euskal Herrian halakorik egitea politta litzake, baña, suposatzen dut lemixiko alkatiari itsasua klimatizatzeko eskatu beharko geniokela (ta hua ezaututa kapaz... artaburua!).
Marajón pasa genitun lauzpabost egun, Soure izeneko herrian. Marajó irla Amazonas ibaiaren itsasoratzean dagoen irla da, ixa bi Euskal Herri adinakoa. Bertako urak oraindik Amazonas ibaiarenak dira, gezak , baina gazi puntu batekin. Itsasoa dirudi, bere marea eta guzti. Ikaragarria! Barra Velha hondartzan Jorgen eta Graçan arrantzale familia

ezagutu eta gau bat hantxe pasa genun, hamakan zintzilik, argindarrik gabe, arrain frexkua janez eta euren bihotz zabalez gozatuz. Jende ona, boas pessoas.
Handik buelta Belemera. Rikard lagun katalanianenean bizikletak jaso, azken gauzatxoak egin eta Santaremera Amazonas ibaian gora ekarriko gintuen barkura. Clivia barkua. Gero enterau gitzen, famatu in zala barku hau motorrak eztanda egin eta krixton jende pila akabau zenian. Gero errekuperau eta izena aldatu zioten... izena duen oro ei da eta.
Eta pott-pott-pott, hamaka nolahala zintzilikatuta, lolagunaren oinak aurpegian eta ipurdia saihetsean, txardinen moduan ibaian gotti. Eta Amazonasa. Zer esan? nola deskribatu ibai itsasozko hau? Hemen dimentsioak ezin dira begi hutsez harrapa. Ikusgarria.
Bestela barkuko esperientzia (ixa 3 egun Santaremeraino) interesgarria izan da. Bertako fauna ezagutzeko parada ematen du, eta hala misiolari suitzar bat, Alfredo, eta haren bi alaba, Belo Horizonteko Bernardo, Manauseko gay mugimenduko Marcelo eta haren lagunak... eta gero FSMra doazen beste brasildar batzuk ere.

Santaremen Magnolion etxean egin dugu lo. Bera, Axkue eta Marinan laguna da, pailazoa, eta etxea utzi digu, bera ez baitago orain hemen. Saude e Alegria ONGDan egiten du lan, hemen Amazoniaren defentsan erreferente den ONGa. 3 ibaietako (Amazonas, Tapajós eta Arapiuns "itsas" ibaiak) 143 komunidadeekin egiten dute lan, gehiengoak cabocloak, alegia, bizimoduz indigenak hein handian, baina arbasoak indigenen eta portugesen nahastea dutenak. Hala ere, larrubixirik bizi diren indigena komunitate batzuekin ere lan egiten dute. Hasera batean, osasun zerbitzua eskeintzen hasi ziren, bai mediku aldetik eta bai osasun hezkuntza aldetik, ordurarte komunidade askotan zuzenean ibaitik hartzen baitzuten edateko ura eta ondorioz, ume asko diarrea soil batek jota hiltzen zen. Egun, bestelako hezkuntza eta garapen proiektuak dituzte.
Horietako komunitate bat bixitatu dugu, Jamaraqua eta bertan Pedrinho eta Conceiçãoren familiaren etxean ostatu hartu. Jende ona hau ere. Haseran egun pare baterako fan bagitzen ere, azkenean lau gau pasa ditugu, beno, azken gaua derrigor, autobusa ezin baitzen "errepidearen" egoera exkaxagatik atera... fenomeno ibili gara, oihanean pasiua egin Marcio gidarekin,

bertako espezie bailara eta farmazia botanikua ikuxi, igarapean (oihanean sartzen diren erreka ilunak) gora Pedrinhokin barkuan igo

eta bainua hartu, akuarioko arrainen eta ezkutuko jacaréren baten begiradapean... putamadre! Hori bai, moskituk, txingurrik zientoka, turixta gosez...
Ta oain, Manausera eramango gaituen barkua hartuko dugu eta beste 2-3 egun Amazonasean gotti, pott-pott-pott...
Laxter arte _____ @ii

Oi genteeee!! Quanto tempo sem escrever, né?
Estamos em Manaus, depois de uma bela estadia no Pará: primeiro Belém, reveillon na Ilha de Marajó, onde uma família de pescadores nos acolheu maravilhosamente na sua casa na praia, de rio!
Depois viagem de 2 dias e meio de barco até Santarém, é o meio de transporte popular da região. Muito ambiente no barco. E o Amazonas!
Não imaginei que fosse tão grande. Você vê aqueles barcos cargueiros enormes que navegam pelo mar, carregadíssimos de camiões, petróleo, conteiners, navegando pelo rio! É dificil acreditar que seja um rio! As margens do trecho Belém Santarém parecem bem preservados, mas as comunidades dessa região são mais pobres pois não conseguem plantar nada, pois eles sofrem a influência da maré, assim cada dia os seus terrenos são inundados pelas águas.
Dai, jovens dessas regiões ficam aguardando a passagem dos barcos, se aproximam em suas canoas e com um gesto de mãos pedem comida ou roupa, que as pessoas lançam dentro de sacolas plásticas. Ou sobem ao barco para vender banana, cupuaçú, camarão, etc.De Santarém até Manaus a coisa melhora para os moradores, pelo menos nesse sentido, se bem que outros fatores (pecuária e soja) façam das suas vidas outros infernos.
Em Santarém ficamos na casa do amigo Mag, grande Mag!, a cara dele: cheia de vida. Na região conhecemos algumas comunidades caboclas que levam uma vida bem diferente da nossa, uma vida voltada à sobrevivência no dia-a-dia, de forma sustentável: extraindo frutos, medicinas da floresta, algo de caça, explorando seringueiras no meio da mata para fazer latex, além de plantando mandioca e outros tubérculos, pescando no rio, etc. A mandioca é um tubérculo incrivelmente aproveitado; dele se tira a maniba, as folhas da mandioca trituradas com a qual se faz a maniçoca, um prato típico da região; da mandioca em si, depois de triturada se tira o líquido dela. Deste líquido saem duas coisas: o tucupi, tempero básico da região e a goma, com a qual se faz a tapioca; além de tudo isso está a farinha, que se faz com a parte seca que restou, depois de torrar ela.
Outra coisa que nos surpreendeu positivamente foi que as terras onde essas comunidades se situam são de uso coletivo, ou seja, não há propriedade privada. As familias vã plantando as suas seringueiras, ou cultivando a mandioca na área certa para isso e depois vão colhendo os frutos do que plantaram e cuidaram, e todos respeitam o que é do outro. Uma alternativa interessante à proposta socialista tipica.

A forma de gestão da comunidade é também interessante: as coisas se decidem em assembléia, onde todos os membros da comunidade tem direito a participarem e votarem. Há um presidente da comunidade, eleito por dois anos, com direito a reeleição.
Sem esquecer da lindeça das pessoas que nos acolheram: Conceição, Pedrinho, Consuelo... Comemos todos os dias peixe pescado no Tapajós!
Conhecemos um belo exemplo de harmonia com a natureza, inspiradora para quem trabalha e pensa para uma sociedade sustentável. Lamentavelmente pouco se olha para essas realidades nesse sentido.
Mas nem tudo foram coisas boas. A biodiversidade é enorme e de todas as qualidades: tive que fazer uma visita ao hospital de doenças tropicais em Manaus, que não estava no nosso roteiro. Estou fazendo turismo de muletinhas por uma complicação nos meus pés atacados pelo larva migrans, popularmente conhecido como bicho geográfico. Mas vamos indo e a beleza desses lugares não diminui por isso.Amanhã rumo à Venezuela!

6 Comments:
Jo....Jo E a versão em português?? Ou em espanhol, galego, catalão, italiano, sei lá eu!!! Estou super curiosa para saber como vocês estão tim tim por tim tim.
Beijos muito muito gigantes: amo vocês todos: Titita, Titito e Iniguito. Muak Muak. Iba la hostia....hostia Sab
1/17/2006 11:30 p. m.
Mare de déu senyor!!! Esteu bojos!!!
1/17/2006 11:32 p. m.
zuek bai zuek pajaruek!
barkuen politto politto pott, pott, pott, baina majo zabitze e! Ba disfrutau, erreka-itsaso haundi horretan gora!
ta oin Venezuelara, ia garaiz ailegetan zarien fororako, despistau xamar zabitze ta deskuidauz gero, beste nunbaitten geatuko zarie.
ondo ibili, muxuak
perts
1/18/2006 5:16 p. m.
aupa ekipo!!!
ikuxi, ikuxi...:
http://www.lacoctelera.com/euskal-literatura/post/2006/01/05/juanma-sarasola-kazetaritzan-hitzekin-lan-egitea-lagungarria#c258991
1/21/2006 5:33 p. m.
Oi Iker
que aventura, hein!
que esse novo ano possa ser bonito, generoso como todas as pessoas e paisagens que vcd encontraram ai no norte do Brasil!
valeu por compartilhar com a gente um pedacinho dessa caminhada dessa esperança de vcs (esperança que nao espera, mas que se faz agora, hoje)
estou em Caracas. Vim para o Fórum. gostaria de encontar vcs.
ja mandei um e-mail para Marina. me respondam por favor. quero ve-los!!
saludos solidarios
Aline.
1/24/2006 12:00 a. m.
A Bossa Nostra (LES LUTHIERS)
(Versión Disco "Volumen 3")
Gaztelania ta brazileiroa nahasten dituen parodia.
Corpas: Ahora les quiero presentar a un excelente músico, un gran guitarrista nacido en Bahía, en Bahía, en Bahía Blanca, les voy a presentar a Lampinho, con el cual hicimos La Bossa Nostra, un día que caminábamos juntos por Copacabana ¿te acuerdas Lampinho? Copacabana, el mar estaba tan hermoso
Lampinho: Si, o mar
Corpas: jejeje, o mar do Brasil, el sol era maravilloso
Lampinho: jeje, o sol
Corpas: O sol do Brasil, ¿te acuerdas Lampinho?
Lampinho: No
Corpas: No, no, no se acuerda, recuerdo esas cosas tan bonitas de nuestro Brasil, cashasa
Lampinho: Bananas
Corpas: Feijoadas
Lampinho: eh, eh, Bananas
Corpas: Bueno Lampinho, no solo bananas hay en Brasil ¿no?, por ejemplo futbol, Pelé
Lampinho: Pelé Bananas
Corpas: Bueno, Lampiño saraba mejor saraba, va maestro
Coro:
Oh sol, oh sol, oh sol, oh sol, oh sol
oh sol quiemante e ardente,
oh sol cozinheiro da gente,
oh sol tan firme e bruñido,
oh sol de fogo encendido
que queima hasta o apellido,
oh sol, oh sol sostenido,
oh sol, oh sol bemol.
Corpas:
Eu gosto tirarme na areia
da praia sereia
asando meu corpo gentil,
asando de frente e perfil.
Eu gosto hasta o paroxismo
con o bestialismo
do sol do Brasil.
Coro:
Que el gosta do sol está a la vista
é um verdadeiro solista.
Corpas: Eu contaré uma historia que aconteceu uma vez uma praia... uma praia... ¡eh, eh! ¿qué acontece?... ¡Oh, meu deus!
Escola de samba:
No Brasil é bendición
como se faz a digestión.
De Botafogo a Ipanema
nao tein que tomar enema
porque, con todo respeito,
Brasil es tan digestivo....
Corpas:
No, basta, basta!
Eu contaré uma historia
que aconteceu uma vez
e muito meihor éis
que me deixeis
e nao me interrumpéis.
Coro:
Conta tu conto extrangeiro
a la uma, a las dois y a las treis.
Corpas:
Okeis.
Um día de sol na praia
sonhando cosas bonitas,
masticaba uma banana,
a mais folklorica fruta,
gozando a fresca viruta
na praia de Copacabana.
Estaba feliz no sol tan fogoso, ¿no?
na areia que ardía,
cuando de repente...
Um oscurecimiento!
Lampinho: Um que?
Corpas: Um oscurecimiento!
Lampinho: En pleno día?
Corpas: Eah, fizo a noite en pleno día
Lampinho: No!
Corpas:
Ea,
Uma sombra tan tupida,
uma sombra tan grandota,
era a sombra producida
das cadeiras d'uma garota.
Era uma garota que tenía:
Um andar, um andar de gacela
cintura de avispa,
piel de terciopelo,
cabellos de lino,
manos de Eurídice,
umos piecitos, umos pies cúbicos,
talón de Aquiles,
nuez moscada,
dedo de frente,
frente popular,
y lengua, lengua, lengua muerta,
palmas de Mallorca,
lomo Sapiens,
boca corazón,
nalgas marinas
y um pubis y um pubis...
Sacerdote:
Oh, oh, detente pecador,
Pubis pronobis.
Corpas:
Continúo a relaçao
de tan colosal levante:
Comencé a persecuçao
das cadeiras bamboleantes
Cruzamos Copacabana
debaixo do sol queimante.
E cruzamos Ipanema
aguantando o sol queimante,
Cuando ya no pude más,
tomando muito coraje
decidí tirarme o lance.
Dije de fazer romance,
dije coisas tan bonitas
que a garota me dio cita
pra bailar en uma boite
Coro:
esa mismísima noite.
Lampinho:
E como foi o final
da historia tan colosal?
Corpas:
O final foi muito vil
pela culpa do Brasil.
O sol tan ardente e cruel
me queimou tuda a piel.
tenia queimado tudo
de la proa hasta la popa.
que ni siquiera desnudo
podía aguantar a ropa.
Coro:
Maldita sea la praia
maldito sol asesino
Maldita sea la praia
maldito sol asesino
Corpas:
Perdí piel, perdí garota,
perdí outras coisas mil.
Escola de samba:
Vivan as praias cariocas
viva o sol de brasil.
La, la, la...
url: www.lesluthiers.org
e-mail: webmaster@lesluthiers.org
1/25/2006 6:09 p. m.
Publica un comentari a l'entrada
<< Home