Horra, horra!!
ieuf!
(abaixo em português)
hona ere Olentzero tropikala allau jakula!!
Olentzero izerdi batean agertu zen (pentsa, bere artilezko jertse, pantalonmilrayas, artile galtzerdi... koittaua, esan genion, bai, nikitirantetan etortzekotz eta bainujantzian, miño, bera ezetz, tradiziyua tradizyua dala eta... badakizue nolakoak diren euskaldun burugogor hauek) eta carona-txo bat oparitu zigun: Tailandiarako bidai atsegin eta motorizatua. de lujo!

Alegiya, Jacundá herritik Tailandiara bitarteko tartea, dedoz egin genuen. Izan ere, errepidea toboganian ibiltzeko modukoa zen eta krixton trafikuakin. Hemen, zura pila dabitz ateratzen, batetik bide bazterrean pilatzen diren zerrategietarako (buf! itxura osoa dute mafia xamar izateko...) eta bestetik ikatza egiteko. Bai, ikatza, hortik olentzeroren istorioa. Adreilu eta bustinez egindako ikatz txondor mordua daude. .

Olentzerotxoak inguruan bizi ohi dira, ia esklabutza egoeran. Ikatz hori gero inguruko industri metalurgikoan erabiltzen dute.
Carvoeiroak ikatz hori garraiatzen duten kamioitzar ez oso legalak dira eta errepidean krixton pila gurutzatu ditugu. Gañera, eta hemengoen ahotan entzunda, ez dira oso gidari onak (kamioi kaja irauli asko ikuxi ditugu...), oso arriskutsuak omen dira.

Bestela, hauek paraje hauek tipo Western dira. Dena da ilegala, korrupzioa eta nola ez, tiroak ere ez omen dira falta. Jacundá herrira iritsi aurretik, tipo batek esan zigun: "Erne ibili, egunargiz Jacundá deitzen zaio; behin ilunduta, berriz, JacomDeus", alegiya, iluntzetik aurrera Jainkoaren esku. Axkuek, allatu bezain pronto motorrera igotzen zen gazte bat ikuxi du, potroartean zuen burnia ondo kolokatzen... glup!
Bestela, asaltoena ere eguneko kontua omen da. Denek aipatu dizkigute eta egiya esan, amaierarako errespetua ere sartu. Zorionez, ez diu ezer eduki...
Orain Mojun gaude, hortxe, ttak, txixarrotia bota eta Belemera allatzeko moruen.
Parán sartu garenetik egun bustiak atzean utzi ditugu, beno, hobe esanda euri-egunak, ze busti busti egun osoan izerditan, berotan pasata...

Bihar Belemera guaz. Nola zuken hori abesti hori: "Oi beleem, etorri da zure garaaia, oi beleem..." desafinau xamar geratu da? Hortxe bukatuko dira gurpil gaineko gure kalenturak. Hortik aurrera, barkuan Manauseraino eta gero Venezuelara. Ikuxko diu
urte barrigon denoi!! ___ @ii
Passamos o Natal em Tailândia, é, o olentzero ( o equivalente ao PapaiNoel no Pais Basco) nos deu de presente uma viagem de carona até lá. A última vez que tínhamos enviado alguma notícia estávamos em Marabá. De lá fizemos uma etapa de 58km até Nova Ipixuna e de lá até Jacundá, mais 62, a cidade do Bang-Bang, como disse o amigo borracheiro goiano que encontramos no caminho: “De dia é Jacundá, e de noite Já-Com-Deus”, refrão sugestivo o suficiente para não querer passar a noite de Natal por lá. Já vínhamos cansados de tantos Kms e de paisagem parecida, e como era Natal, decidimos nos dar o presente: vamos pegar carona com algum caminhão e adiantar alguns kms.
Na verdade, a estrada também estava perigosa, pois de Tailândia até Marabá é uma região que se tira madeira e se faz carvão, e os caminhões carvoeiros levam estruturas enormes, irregularmente ampliadas, que vão dirigindo rápido e parece que não dormem quase nada, a estrada sem acostamento...
em fim, mais razões para querer evitar esse tramo... e ainda as ladeiras... Pois bem, Inigo e as duas bicicletas foram com um caminhão de mudanças de São José do Rio Preto, simpático esse paulista. Eu fiquei pedindo carona. Primeiro uma caminhonete que leva pessoas, também irregular (realmente Pará é um estado sem lei, ou leis que não se aplicam...), me levou até Goianêsia. Lá mais carona: um senhor que para com seu Monza. Vai para Tailândia? Sim. Entro no carro e, na parte de trás, um pedação de carne encima de um papelão, um cacho de banana, uns 10kg de tomate, e mais algumas coisas que não identifiquei. E o senhor me diz: ...mas vou devagar, pois o freio não está funcionando... Eu: como assim?... E lá saímos voando depois de lançar o carro contra uma lombada. Eu: acho melhor o senhor parar para reparar o carro, fazer 100km assim é perigoso. O cara não responde... Eu insisto. Ele: quer descer? Eu: sim, por favor. E lá foi ele sem freios... Não soube mais da sorte dele. Depois consegui pegar outra carona e cheguei em Tailândia.
Mais um dia de descanso lá e ontem saímos para Mojú. 140km. Quase morremos. Estamos fortes, mas 140 km nesse calor mata qualquer um. Cada vez entendo melhor porquê as pessoas daqui passam uma grande parte do dia sentados ou deitados em redes. E, realmente, esses bascos são loucos, e cabeça dura. Pois aqui estamos, em Mojú, 70km de Belém. Agora sim, no finalzinho. Amanhã chegaremos lá e começará uma aventura com outras características. Continuamos a mandar notícias.Feliz ano novo a tod@s!
